Τρίτη, 10 Ιουλίου 2018

Μπούλινγκ στο Μπούλινγκ

Παρακαλώ να σηκώσει το χέρι αυτός που δε δέχτηκε μπουλινγκ στην εφηβεία. 
Ώπα υπάρχεις; Εσύ όντως δε δέχτηκες μπουλινγκ; για πες... ήσουν ο νταής του σχολείου; Ο μάγκας; Αυτός που άνοιγε το στόμα και "στόλιζε" με συγκεκριμένα επίθετα , προφανώς γιατί αυτά μόνο γνώριζες, τα ντροπαλά παιδιά; Αυτά που έμοιαζαν αδύναμα; Διαφορετικά; Στα μάτια σου πάντα. 
Έλα πες μου. Πόσο φούσκωνες κάθε φορά που έσπρωχνες κάτω ένα παιδί,  τότε που χαρακτήριζες "μυξοπαρθένα" ένα κορίτσι που του άρεσε να διαβάζει παρά να σου κάνει τα χατήρια. Εσύ γκομενα του σχολείου που όλες οι αλλες έμοιαζαν μικρές και τιποτενιες στη θέα σου, που έκλεβες γκόμενους από άλλες,  γιατί είχες ότι ήθελε ενα αγόρι στην εφηβεία, καλά είσαι;

Τώρα που τελείωσε το σχολείο για πείτε βρε, πως είστε; Παιδιά, γατιά, δουλειά; 

Έχω δει δυο τρεις από εσας να δουλεύετε σε μπαρ, ακόμα! Κάποιοι άλλοι σε ταμείο σούπερ μάρκετ. Δεν έχω ΤΙΠΟΤΑ με όσους κάνουν αυτές τις δουλειές. Ούτε με ενοχλεί να συναντιόμαστε χρόνια μετά και να ανταλλάζουμε βλέμματα. Εσείς σκύβετε κάτω το κεφάλι, εγώ σας χαμογελώ. 

Το κάρμα υπάρχει και είναι εκεί έξω και δεν αφήνει κανέναν λογαριασμό απλήρωτο. Αν με διαβάζεις εσυ που σε έκαναν να πιστευεις πως είσαι ένα τίποτα, ένα μηδενικό, ένα άχρηστο πλάσμα της κοινωνίας ΠΙΣΤΕΨΕ ΜΕ κανείς δε μένει ατιμώρητος. Κανένας δεν είναι άχρηστος σε αυτόν τον κόσμο. Ακόμα και το μ@αλακισμενο που σου κάνει τη ζωή ποδήλατο έχει αυτό το ρόλο. Να σε διδάξει πως από τέτοιους γέμισε ο τόπος , ΕΣΥ θα κανείς τη διαφορά όμως στον κόσμο. Όσο υπάρχουν τα μ@αλακισμενα, τόσο θα προσπαθούν οι υπόλοιποι για έναν καλύτερο κόσμο. Αυτοί μας σπρώχνουν μπροστά. 
Επαναλαμβάνω, ΞΕΡΩ πως δεν μπορείς αυτή τη στιγμή να με πιστέψεις αλλά ΣΤΟ ΥΠΟΣΧΟΜΑΙ έτσι έχουν τα πράγματα. 
ΑΞΙΖΕΙΣ. 
Ξεκινά να διαβάζεις, να μαθαίνεις και ΝΑ ΜΗ ΝΙΩΘΕΙΣ ΜΟΝΟΣ. 
ΗΜΑΣΤΑΝ πολλοί στη θέση σου. 
ΜΙΛΑ εκεί που νιώθεις άνετα. 
ΔΕΞΟΥ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΠΟΥ ΣΟΥ ΠΡΟΣΦΕΡΟΥΝ αυτοί που ξέρουν να αγαπούν. 
Και προπαντώς ΑΓΑΠΑ ΕΣΥ ΕΣΕΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΑΛΛΟΣ ΔΕ ΘΑ ΣΕ ΑΓΑΠΗΣΕΙ ΤΟΣΟ. 

Δάσκαλε στο χέρι σου είναι πολλά ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΑ. Μια κουβέντα δικιά σου καθορίζει πολλά. Άσε τα πόσα παίρνεις κάθε τέλος του μήνα, ξεχνά για λίγο τα ποσά που σου έκλεψε η πολιτεία και Κανε το καθήκον σου. Άνοιξε τα μάτια σου και αγκάλιασε οοοολα τα παιδιά μπας και όσα δεν έχουν αγάπη σπίτι τη μάθουν από εσένα. 

ΓΟΝΙΕ στο χέρι μας είναι οι ζωές των παιδιών μας. Ξεκολλήστε τα παιδιά από την τηλεόραση και τα ταπλετ και ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΑ. Φάτε μαζί και ΣΥΖΗΤΗΣΤΕ. Γνωρίστε τους φίλους τους. ΞΥΠΝΗΣΤΕ!

Κι αν υπάρχει έστω ένας που διαβάζοντας αυτό το άρθρο ένιωσε θιγμένος επειδή τον χαρακτήρισα μ@αλακισμενο, να ξεκαθαρίσω πως είχα αυτή την πρόθεση και δεν το παίρνω πίσω. Και αν αυτή τη στιγμή θεωρείς ότι σου κάνω μπουλιγκ τότε μάθε και εσυ άνθρωπε να αγαπάς τον εαυτό σου! Μπας και έτσι σταματήσεις να σκορπάς χολή και γίνεις ένα με τον κόσμο τούτο θέλοντας να προσφέρεις παρά να ρουφας! 



 

Τρίτη, 6 Φεβρουαρίου 2018

Περαστικά είναι όλα στη ζωή, περαστικοί και εμείς...

Τα χρόνια που πέρασα δουλεύοντας σε πολυεθνικές εταιρείες μου έμαθαν πολλά για τη ζωή. 

Το πρώτο και κυριότερο, κατ εμέ,  είναι η συναναστροφή με κάθε λογής πάστα ανθρώπων: έξυπνοι, πονηροί, κακόβουλοι, δοτικοί, αχάριστοι, ευγνώμων, τρελοί με χαρτί γιατρού, τρελοί χωρίς χαρτί ειδικού, αγνώμων, ηλίθιοι, κουτοπόνηροι, επιδειξίες, ψεύτες, ντόπροι, πλαστικοί, αληθινοί και δεν έχει σταματημό η λίστα.  Άνθρωποι που επιβιώνουν και προχωράνε στη ζωή πατώντας οποιονδήποτε βρίσκεται στο δρόμο τους και άνθρωποι μέντορες που επιθυμούν να σε διδάξουν, μάθουν και εξελίξουν. Εσένα,  όχι μόνο την παρτάρα τους. 

Κυριακή, 3 Δεκεμβρίου 2017

Λείπεις...

Στεφάνια.
Λουλούδια διάσπαρτα. 
Ανθοδέσμες. 
Χώμα. 
Μυρίζει λιβάνι.
Ένας ξύλινος σταυρός με όνομα αποθανόντος και ημερομηνία θανάτου. 
Σιωπή. 
Γύρω πουλιά που κελαηδούν. Στο βάθος ντουφεκιές κυνηγών. Βλέπεις σήμερα είναι Κυριακή. 
Μια ακόμα Κυριακή, για τους πολλούς. 
Μια διαφορετική Κυριακή, για εμένα. 
Είμαι Κύπρο. Έχω νέα να σου πω, ευχάριστα. Έχω και ένα παντελόνι που του έχει χαλάσει το λάστιχο και θέλει φτιάξιμο. Δεν ήρθα για πολλές μέρες. 

Σάββατο, 28 Οκτωβρίου 2017

Η δική μου Πιτσού...

Όταν έφευγα για σπουδές μου ευχήθηκε να βρω έναν Καλαμαρά και να μείνω Ελλάδα. Ήξερε πως η Κύπρος δε με χωράει. 
Στις εγκυμοσύνες μου, μου ευχήθηκε να έχω τις γέννες της και με δυο πόνους να γεννήσω. 
Κάθε φορά που ήθελα κάτι, αμέσως έτρεχε να μου ευχηθεί πρώτη. 
Και κάθε φορά έπιαναν οι ευχές της.

Πέμπτη, 30 Μαρτίου 2017

To χρονικό ενός παραμυθιού

Σ' ένα παραμύθι δεν συνηθίζεται να αφιερώνεις δυο σελίδες για να ευχαριστείς όλους όσους συντέλεσαν ώστε να βγει αυτή η ιστορία πάρα έξω. Και δεν είναι ότι προσωπικά κάνω ό,τι συνηθίζεται, αλλά το θεωρώ κουραστικό και περιττό να περιλαμβάνεται κάτι τέτοιο εντός του παραμυθιού.  Όπως περιττό θεωρώ, σε μια δική μου παρουσίαση, να μιλάω ώρα για να ευχαριστήσω έναν έναν τους συντελεστές. Είναι κρίμα για τα παιδάκια. Δικιά τους είναι η στιγμή άλλωστε. Τα κουβαλούν κάπου οι γονείς τους - τα περισσότερα ίσως και χωρίς να το θέλουν- και σαν φτάνουν στο προορισμό το μόνο που τα νοιάζει είναι να παίξουν και να περάσουν καλά. Κάτι τέτοιο έχω σκοπό και ελπίζω να καταφέρω να κάνω στις παρουσιάσεις μου.

Συμπέρασμα: κάθε παρουσίαση θα είναι αφιερωμένη στα παιδιά. Και θα φροντίσω να περάσουν ΑΥΤΑ καλά. 

Που θέλω να καταλήξω; Στα ευχαριστώ που οφείλω να πω σε όσους συνετέλεσαν ώστε να φτάσει αυτό το βιβλίο σε μας. Ένα ευχαριστώ γραπτώς είναι κάτι που μένει και θα είναι για πάντα εδώ.

Σάββατο, 31 Δεκεμβρίου 2016

Καλή χρονιά (ξανά μανά)

Το κακό στη γη δε θα σταματήσει. Υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει. Στα παραμυθια και στις ταινίες το καλό παντα νικά το κακό. Μακάρι να συνέβαινε κατι τέτοιο και στην καθημερινότητα μας. 
Βλεπω το φθόνο να φθείρει την καλοσύνη, τη ζήλια να ξεθωριάζει την αγαπη και ο μόχθος και κόπος κάποιων να δίνει σε άλλους τροφή. Και εδω καπου, δημιουργείται το δίλημμα: "εγω σε ποια κατηγορια ανήκω; "
Επαναπροσδιορισμός. Προσωπικότητας. 
Γινεται; 

Κυριακή, 11 Δεκεμβρίου 2016

Ερωτική εξομολόγηση σε έναν τοίχο...

Ποτέ δεν κατάλαβα αυτό το κρυφτό που παίζω με τον εαυτό μου χρόνια τώρα... Να γίνομαι θυσία για τους ανθρώπους που αγαπώ, να κάθομαι να ακούω με τις ώρες κάθε λογής πρόβλημα τους, να τα αναλύω, να ψάχνω για λύσεις, να συμβουλεύω... Μαζί μου, γιατί να μην μπορώ να το κάνω αυτό; Κοίτα ρε παιδί μου τον εαυτό σου στον καθρέφτη και μίλα! Ξάπλωσε στο κρεβάτι, κοίτα το ταβάνι και μί-λα! Μπες στο μπάνιο, άσε το νερό να τρέξει πάνω στο σώμα σου και επιτέλους κάνε αυτήν τη συζήτηση με ΣΕΝΑ!

"Ο μεγαλύτερος εχθρός μας είναι ο ίδιος μας ο εαυτός" μεγάλη αλήθεια... Έχουν ξεχειλίσει τα θέλω και τα συναισθήματα και έχουν κατασπαράξει κάθε "πρέπει" του κορμιού και του μυαλού. Φόβος ή λύτρωση; Δε μαζεύονται...Φοβάμαι... Φοβάμαι, γιατί χάνω τον έλεγχο και εγώ δεν είμαι έτσι... Εγώ πάντα έχω τον έλεγχο... Μόνο τότε νιώθω ασφαλής. Πρωτόγνωρα συναισθήματα... Η ανασφάλεια του νέου με έχει κυριεύσει. Οι τόσες ταχυπαλμίες δεν συνηθίζονται... Και πως να το παλέψω που όλα μέσα μου, μου πάνε κόντρα; Αντίσταση στη λογική. Εισβολή απο την καρδιά και άντε τώρα να πάρω τον έλεγχο ξανά. Όσο πιο πολύ καταπιέζεις τα θέλω σου και όσο εθελοτυφλείς, τόσο πιο έντονα γυρνούν μετά όλα! ΜΠΑΜ και κάτω! Επανάσταση...

Μπούλινγκ στο Μπούλινγκ

Παρακαλώ να σηκώσει το χέρι αυτός που δε δέχτηκε μπουλινγκ στην εφηβεία.  Ώπα υπάρχεις; Εσύ όντως δε δέχτηκες μπουλινγκ; για πες... ήσουν ο ...