Κυριακή, 3 Δεκεμβρίου 2017

Λείπεις...

Στεφάνια.
Λουλούδια διάσπαρτα. 
Ανθοδέσμες. 
Χώμα. 
Μυρίζει λιβάνι.
Ένας ξύλινος σταυρός με όνομα αποθανόντος και ημερομηνία θανάτου. 
Σιωπή. 
Γύρω πουλιά που κελαηδούν. Στο βάθος ντουφεκιές κυνηγών. Βλέπεις σήμερα είναι Κυριακή. 
Μια ακόμα Κυριακή, για τους πολλούς. 
Μια διαφορετική Κυριακή, για εμένα. 
Είμαι Κύπρο. Έχω νέα να σου πω, ευχάριστα. Έχω και ένα παντελόνι που του έχει χαλάσει το λάστιχο και θέλει φτιάξιμο. Δεν ήρθα για πολλές μέρες. 

Σάββατο, 28 Οκτωβρίου 2017

Η δική μου Πιτσού...

Όταν έφευγα για σπουδές μου ευχήθηκε να βρω έναν Καλαμαρά και να μείνω Ελλάδα. Ήξερε πως η Κύπρος δε με χωράει. 
Στις εγκυμοσύνες μου, μου ευχήθηκε να έχω τις γέννες της και με δυο πόνους να γεννήσω. 
Κάθε φορά που ήθελα κάτι, αμέσως έτρεχε να μου ευχηθεί πρώτη. 
Και κάθε φορά έπιαναν οι ευχές της.

Πέμπτη, 30 Μαρτίου 2017

To χρονικό ενός παραμυθιού

Σ' ένα παραμύθι δεν συνηθίζεται να αφιερώνεις δυο σελίδες για να ευχαριστείς όλους όσους συντέλεσαν ώστε να βγει αυτή η ιστορία πάρα έξω. Και δεν είναι ότι προσωπικά κάνω ό,τι συνηθίζεται, αλλά το θεωρώ κουραστικό και περιττό να περιλαμβάνεται κάτι τέτοιο εντός του παραμυθιού.  Όπως περιττό θεωρώ, σε μια δική μου παρουσίαση, να μιλάω ώρα για να ευχαριστήσω έναν έναν τους συντελεστές. Είναι κρίμα για τα παιδάκια. Δικιά τους είναι η στιγμή άλλωστε. Τα κουβαλούν κάπου οι γονείς τους - τα περισσότερα ίσως και χωρίς να το θέλουν- και σαν φτάνουν στο προορισμό το μόνο που τα νοιάζει είναι να παίξουν και να περάσουν καλά. Κάτι τέτοιο έχω σκοπό και ελπίζω να καταφέρω να κάνω στις παρουσιάσεις μου.

Συμπέρασμα: κάθε παρουσίαση θα είναι αφιερωμένη στα παιδιά. Και θα φροντίσω να περάσουν ΑΥΤΑ καλά. 

Που θέλω να καταλήξω; Στα ευχαριστώ που οφείλω να πω σε όσους συνετέλεσαν ώστε να φτάσει αυτό το βιβλίο σε μας. Ένα ευχαριστώ γραπτώς είναι κάτι που μένει και θα είναι για πάντα εδώ.

Σάββατο, 31 Δεκεμβρίου 2016

Καλή χρονιά (ξανά μανά)

Το κακό στη γη δε θα σταματήσει. Υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει. Στα παραμυθια και στις ταινίες το καλό παντα νικά το κακό. Μακάρι να συνέβαινε κατι τέτοιο και στην καθημερινότητα μας. 
Βλεπω το φθόνο να φθείρει την καλοσύνη, τη ζήλια να ξεθωριάζει την αγαπη και ο μόχθος και κόπος κάποιων να δίνει σε άλλους τροφή. Και εδω καπου, δημιουργείται το δίλημμα: "εγω σε ποια κατηγορια ανήκω; "
Επαναπροσδιορισμός. Προσωπικότητας. 
Γινεται; 

Κυριακή, 11 Δεκεμβρίου 2016

Ερωτική εξομολόγηση σε έναν τοίχο...

Ποτέ δεν κατάλαβα αυτό το κρυφτό που παίζω με τον εαυτό μου χρόνια τώρα... Να γίνομαι θυσία για τους ανθρώπους που αγαπώ, να κάθομαι να ακούω με τις ώρες κάθε λογής πρόβλημα τους, να τα αναλύω, να ψάχνω για λύσεις, να συμβουλεύω... Μαζί μου, γιατί να μην μπορώ να το κάνω αυτό; Κοίτα ρε παιδί μου τον εαυτό σου στον καθρέφτη και μίλα! Ξάπλωσε στο κρεβάτι, κοίτα το ταβάνι και μί-λα! Μπες στο μπάνιο, άσε το νερό να τρέξει πάνω στο σώμα σου και επιτέλους κάνε αυτήν τη συζήτηση με ΣΕΝΑ!

"Ο μεγαλύτερος εχθρός μας είναι ο ίδιος μας ο εαυτός" μεγάλη αλήθεια... Έχουν ξεχειλίσει τα θέλω και τα συναισθήματα και έχουν κατασπαράξει κάθε "πρέπει" του κορμιού και του μυαλού. Φόβος ή λύτρωση; Δε μαζεύονται...Φοβάμαι... Φοβάμαι, γιατί χάνω τον έλεγχο και εγώ δεν είμαι έτσι... Εγώ πάντα έχω τον έλεγχο... Μόνο τότε νιώθω ασφαλής. Πρωτόγνωρα συναισθήματα... Η ανασφάλεια του νέου με έχει κυριεύσει. Οι τόσες ταχυπαλμίες δεν συνηθίζονται... Και πως να το παλέψω που όλα μέσα μου, μου πάνε κόντρα; Αντίσταση στη λογική. Εισβολή απο την καρδιά και άντε τώρα να πάρω τον έλεγχο ξανά. Όσο πιο πολύ καταπιέζεις τα θέλω σου και όσο εθελοτυφλείς, τόσο πιο έντονα γυρνούν μετά όλα! ΜΠΑΜ και κάτω! Επανάσταση...

Δευτέρα, 21 Νοεμβρίου 2016

Το δικό μου απωθημένο...


Το δικό μου απωθημένο δεν έχει στόμα, μα έχει φωνή. Μια κραυγή που σου φωνάζει γύρισε.
Το δικό μου απωθημένο δεν έχει μάτια, μα κρύβει δάκρυα. Δάκρυα  που στάζουν αίμα και αναζητούν το βλέμμα σου.
Σε ένα σώμα κενό μια καρδιά αναζητεί τη θέση της. Ένα πλευρό να γύρει, να ανασάνει. Μια γωνιά να κουρνιάσει ξέγνοιαστη, χωρίς καημούς. Και τα χέρια λησμονούν τα χέρια σου να ζωντανέψουν. Να νιώσουν πάλι το χάδι σου και τα αναφιλητά σου.  Μέσα τους να χωθεί το είναι μου, να γαληνέψει η ψυχή μου. Εκεί, να βρω τα πόδια μου να σηκωθώ σαν πρώτα. Λάμψη να με λούσει να σου χαμογελώ. Στα στήθια μου δεν θα 'χω πια φωτιά να καίει τα σωθικά μου. Λουλούδια θα μυρίζουν τα μαλλιά μου.

Τρίτη, 25 Οκτωβρίου 2016

Έρωτας σε άλλη διάσταση



Μεγαλώνοντας καθένας μας αναζητεί κάτι διαφορετικό στη ζωή του. Άλλος θέλει να γίνει γιατρός, άλλος δικηγόρος, άλλος υδραυλικός, πολλές αισθητικοί, κομμώτριες, τραγουδίστριες κ.ο.κ. ΟΛΟΙ μας όμως αναζητούμε τον έρωτα. Ψάχνουμε αυτόν τον άνθρωπο που θα γεμίσει τις ώρες και τις νύχτες μας, θα δώσει νέα πνοή σε ξεχασμένες αισθήσεις, θα ξεμπλοκάρει κάθε μπλοκαρισμένο κύτταρο του οργανισμού μας. Αυτόν που  με το χαμόγελό του θα βάλει μπρος τις μηχανές και θα ξανανιώσουμε… αυτόν τον ένα και μοναδικό έρωτα! Βλακείες των είκοσι να το πω τώρα αυτό ή παρατεταμένη ψευδαίσθηση των ταινιών; 

Πιστεύω στον έρωτα, εσύ;

Λείπεις...

Στεφάνια. Λουλούδια διάσπαρτα.  Ανθοδέσμες.  Χώμα.  Μυρίζει λιβάνι. Ένας ξύλινος σταυρός με όνομα αποθανόντος και ημερομηνία θανά...