Σάββατο, 28 Οκτωβρίου 2017

Η δική μου Πιτσού...

Όταν έφευγα για σπουδές μου ευχήθηκε να βρω έναν Καλαμαρά και να μείνω Ελλάδα. Ήξερε πως η Κύπρος δε με χωράει. 
Στις εγκυμοσύνες μου, μου ευχήθηκε να έχω τις γέννες της και με δυο πόνους να γεννήσω. 
Κάθε φορά που ήθελα κάτι, αμέσως έτρεχε να μου ευχηθεί πρώτη. 
Και κάθε φορά έπιαναν οι ευχές της.

Σε θαύμαζα στο είχα πει. Για κάθε φορά που έτρεχες για χημειοθεραπεία και μετά μας καλούσες για καφέ και κέικ. Για κάθε σουφλέ και τυρόπιτα που μου έφτιαχνες όταν ερχόμουν Κύπρο. Για κάθε μπάλωμα σε ρούχα, κούκλες και ότι άλλο σου ζητούσαμε όλοι μας. Για το κουράγιο, τη δύναμη, το πάθος, την επιμονή και την προκοπή σου σε θαύμαζα. Επειδή ήσουν εσυ, σε αγαπούσα. 
Νιώθω πως έχει ξεκολλήσει ένα κομμάτι μου. Όλη η παιδική μου ηλικία γεμίζει με τη φωνή σου. Κάθε ανάμνηση και μυρωδιά στις γειτονιές μας. 
Σε ευχαριστώ για όλα όσα πρόλαβα να πω και για άλλα τόσα. Υπήρξα τυχερή , γιατί με αγαπούσες και το ένιωθα σε κάθε μπράβο σου. Σε κάθε χειροκρότημα και αγκαλιά. 
Πως μπορώ εγώ τώρα να σε αποχαιρετήσω μου λες; Πως να διαγράψω το τηλέφωνο της Πιτσους μου από το κινητό μου; Δεν είμαι τόσο δυνατή βλέπεις εγώ. Ένα τίποτα είμαι μπροστά στα τόσα όχι που είπες εσυ της καταραμένης αρρώστιας τόσα χρόνια. Δεν σου φέρθηκε σωστά η ζωή. Κι όμως την πίστευες. Γι αυτό και τους τρεις μήνες τους έκανες χρόνια ολοκληρα. Δε θα έρθω αύριο. Προσπαθώ να καταλάβω αν τελικά δε θα έρθω επειδή δεν το επιτρέπουν οι συνθήκες ή επειδή δεν αντέχω να πω αντίο. Ξέρεις πόσο μου τη δίνει η λέξη: συλλυπητήρια. 
Παλεύω με τις λέξεις μπας και ξεμπλοκάρει ο εγκέφαλος. Δεν τα καταφέρνω. 
Ανήκεις στους τρεις ανθρώπους που θαυμάζω σε αυτή τη ζωή. Πρόλαβα να στο πω αυτό; 
Εύχομαι να μην υποφέρεις άλλο. Κι αν υπάρχει κάτι άλλο πέραν αυτού που λέμε εμείς ζωή εύχομαι να γελάς και να φταρνιζεσαι ακόμα τόσο δυνατά που να ηχεί σε όλο τον ουρανό. 
Αγαπώ σε Πιτσού μου. Σε ευχαριστώ για όλες τις υπέροχες αναμνήσεις που μου χάρισες. Μπορεί το καλοκαίρι να μην θυμόμουν όλα εκείνα που μου εξιστορούσες από τα παιδικά μας χρόνια αλλά μέσα μου κουβαλώ όλη την αγάπη που συνοδεύει όλες αυτές τις αναμνήσεις.  Κι είναι τόση η αγάπη που μου φτάνει για μια ζωή. 
Αν με ακούς πες μου αν γίνεται να σου φέρω το κομμάτι μου που έσπασε να μου το φτιάξεις λίγο. Εσύ πάντα έβρισκες λύση... πόσο εγωιστικό ακούγεται αυτό αλήθεια. Πονάω γιατί σε έχασα ή επειδή χάνω όσα μου πρόσφερες; η αλήθεια είναι πως πονάω, επειδή ήδη μου λείπεις. Πάνε τα κουτσομπολιά, οι καφέδες, τα γλυκά μας... Τιμή μου που άπλωσες πάνω μου την αγάπη σου. Αιώνια ευγνώμων για το δώρο τούτο που μου χάρισες. 
Δεν αντέχω να σου πω αντίο. 
Ίσως αργότερα να βρω τη δύναμη να το κάνω. 
Προς το παρόν να αναπαυτείς. Και να μη σε ενοχλεί κανένας πια. 
Υπόσχεση δική μου να συνεχίσω να σε κουβαλώ μέσα μου. Και θα μοιράζω κόμματια της αγάπης σου.


Πέμπτη, 30 Μαρτίου 2017

To χρονικό ενός παραμυθιού

Σ' ένα παραμύθι δεν συνηθίζεται να αφιερώνεις δυο σελίδες για να ευχαριστείς όλους όσους συντέλεσαν ώστε να βγει αυτή η ιστορία πάρα έξω. Και δεν είναι ότι προσωπικά κάνω ό,τι συνηθίζεται, αλλά το θεωρώ κουραστικό και περιττό να περιλαμβάνεται κάτι τέτοιο εντός του παραμυθιού.  Όπως περιττό θεωρώ, σε μια δική μου παρουσίαση, να μιλάω ώρα για να ευχαριστήσω έναν έναν τους συντελεστές. Είναι κρίμα για τα παιδάκια. Δικιά τους είναι η στιγμή άλλωστε. Τα κουβαλούν κάπου οι γονείς τους - τα περισσότερα ίσως και χωρίς να το θέλουν- και σαν φτάνουν στο προορισμό το μόνο που τα νοιάζει είναι να παίξουν και να περάσουν καλά. Κάτι τέτοιο έχω σκοπό και ελπίζω να καταφέρω να κάνω στις παρουσιάσεις μου.

Συμπέρασμα: κάθε παρουσίαση θα είναι αφιερωμένη στα παιδιά. Και θα φροντίσω να περάσουν ΑΥΤΑ καλά. 

Που θέλω να καταλήξω; Στα ευχαριστώ που οφείλω να πω σε όσους συνετέλεσαν ώστε να φτάσει αυτό το βιβλίο σε μας. Ένα ευχαριστώ γραπτώς είναι κάτι που μένει και θα είναι για πάντα εδώ.

Σάββατο, 31 Δεκεμβρίου 2016

Καλή χρονιά (ξανά μανά)

Το κακό στη γη δε θα σταματήσει. Υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει. Στα παραμυθια και στις ταινίες το καλό παντα νικά το κακό. Μακάρι να συνέβαινε κατι τέτοιο και στην καθημερινότητα μας. 
Βλεπω το φθόνο να φθείρει την καλοσύνη, τη ζήλια να ξεθωριάζει την αγαπη και ο μόχθος και κόπος κάποιων να δίνει σε άλλους τροφή. Και εδω καπου, δημιουργείται το δίλημμα: "εγω σε ποια κατηγορια ανήκω; "
Επαναπροσδιορισμός. Προσωπικότητας. 
Γινεται; 

Κυριακή, 11 Δεκεμβρίου 2016

Ερωτική εξομολόγηση σε έναν τοίχο...

Ποτέ δεν κατάλαβα αυτό το κρυφτό που παίζω με τον εαυτό μου χρόνια τώρα... Να γίνομαι θυσία για τους ανθρώπους που αγαπώ, να κάθομαι να ακούω με τις ώρες κάθε λογής πρόβλημα τους, να τα αναλύω, να ψάχνω για λύσεις, να συμβουλεύω... Μαζί μου, γιατί να μην μπορώ να το κάνω αυτό; Κοίτα ρε παιδί μου τον εαυτό σου στον καθρέφτη και μίλα! Ξάπλωσε στο κρεβάτι, κοίτα το ταβάνι και μί-λα! Μπες στο μπάνιο, άσε το νερό να τρέξει πάνω στο σώμα σου και επιτέλους κάνε αυτήν τη συζήτηση με ΣΕΝΑ!

"Ο μεγαλύτερος εχθρός μας είναι ο ίδιος μας ο εαυτός" μεγάλη αλήθεια... Έχουν ξεχειλίσει τα θέλω και τα συναισθήματα και έχουν κατασπαράξει κάθε "πρέπει" του κορμιού και του μυαλού. Φόβος ή λύτρωση; Δε μαζεύονται...Φοβάμαι... Φοβάμαι, γιατί χάνω τον έλεγχο και εγώ δεν είμαι έτσι... Εγώ πάντα έχω τον έλεγχο... Μόνο τότε νιώθω ασφαλής. Πρωτόγνωρα συναισθήματα... Η ανασφάλεια του νέου με έχει κυριεύσει. Οι τόσες ταχυπαλμίες δεν συνηθίζονται... Και πως να το παλέψω που όλα μέσα μου, μου πάνε κόντρα; Αντίσταση στη λογική. Εισβολή απο την καρδιά και άντε τώρα να πάρω τον έλεγχο ξανά. Όσο πιο πολύ καταπιέζεις τα θέλω σου και όσο εθελοτυφλείς, τόσο πιο έντονα γυρνούν μετά όλα! ΜΠΑΜ και κάτω! Επανάσταση...

Δευτέρα, 21 Νοεμβρίου 2016

Το δικό μου απωθημένο...


Το δικό μου απωθημένο δεν έχει στόμα, μα έχει φωνή. Μια κραυγή που σου φωνάζει γύρισε.
Το δικό μου απωθημένο δεν έχει μάτια, μα κρύβει δάκρυα. Δάκρυα  που στάζουν αίμα και αναζητούν το βλέμμα σου.
Σε ένα σώμα κενό μια καρδιά αναζητεί τη θέση της. Ένα πλευρό να γύρει, να ανασάνει. Μια γωνιά να κουρνιάσει ξέγνοιαστη, χωρίς καημούς. Και τα χέρια λησμονούν τα χέρια σου να ζωντανέψουν. Να νιώσουν πάλι το χάδι σου και τα αναφιλητά σου.  Μέσα τους να χωθεί το είναι μου, να γαληνέψει η ψυχή μου. Εκεί, να βρω τα πόδια μου να σηκωθώ σαν πρώτα. Λάμψη να με λούσει να σου χαμογελώ. Στα στήθια μου δεν θα 'χω πια φωτιά να καίει τα σωθικά μου. Λουλούδια θα μυρίζουν τα μαλλιά μου.

Τρίτη, 25 Οκτωβρίου 2016

Έρωτας σε άλλη διάσταση



Μεγαλώνοντας καθένας μας αναζητεί κάτι διαφορετικό στη ζωή του. Άλλος θέλει να γίνει γιατρός, άλλος δικηγόρος, άλλος υδραυλικός, πολλές αισθητικοί, κομμώτριες, τραγουδίστριες κ.ο.κ. ΟΛΟΙ μας όμως αναζητούμε τον έρωτα. Ψάχνουμε αυτόν τον άνθρωπο που θα γεμίσει τις ώρες και τις νύχτες μας, θα δώσει νέα πνοή σε ξεχασμένες αισθήσεις, θα ξεμπλοκάρει κάθε μπλοκαρισμένο κύτταρο του οργανισμού μας. Αυτόν που  με το χαμόγελό του θα βάλει μπρος τις μηχανές και θα ξανανιώσουμε… αυτόν τον ένα και μοναδικό έρωτα! Βλακείες των είκοσι να το πω τώρα αυτό ή παρατεταμένη ψευδαίσθηση των ταινιών; 

Πιστεύω στον έρωτα, εσύ;

Πέμπτη, 20 Οκτωβρίου 2016

Που είναι ο Θεός σου;



Τις τελευταίες μέρες διαβάζω (πάλι) διάφορα άρθρα κατά της Εκκλησίας, των παπάδων κλπ κλπ. Φωνές, μηνύσεις, ο συνήθης χαμός.

Η αλήθεια είναι πως στην ομάδα των θρήσκων ανθρώπων δεν ανήκω. Δεν πάω κάθε Κυριακή στην εκκλησία. Και δεν κοινωνώ με συχνότητα. Ούτε και εξομολογούμε τακτικά. Τα κάνω όμως ανά περιόδους και ομολογώ πως όταν το κάνω νιώθω καλά. Είχα την τύχη να γνωρίσω έναν άνθρωπο της εκκλησίας ο οποίος με έκανε να τα δω όλα αλλιώς. Κατέληξα λοιπόν στα εξής:

Άλλο η Εκκλησία και άλλο ο Θεός. Για μένα ο Θεός είναι ΕΝΑΣ είτε λέγεται Αλλάχ, είτε λέγεται Βούδας, είτε Μήτσος. 

Όλοι μας κρύβουμε ένα θεό μέσα μας.

Η δική μου Πιτσού...

Όταν έφευγα για σπουδές μου ευχήθηκε να βρω έναν Καλαμαρά και να μείνω Ελλάδα. Ήξερε πως η Κύπρος δε με χωράει.  Στις εγκυμοσύνες μου, μο...